Ode aan mijn vader

Vandaag is het 2 april, de dag van jouw geboorte. Als je nog zou leven zou je 75 jaar geworden zijn. Je was dus nog net een oorlogskind, maar gelukkig was de bevrijding destijds dichtbij. Als tweede kind en eerste zoon lag er ongetwijfeld veel verantwoordelijkheid op jouw schouders. Maar dat is niet wat ik van jou onthouden heb.

Toen ik je nog niet kende waren het de verhalen die jij over jezelf vertelde. Dat ging vaak over de streken die jij uithalen kon. Op school de meester een beetje voor gek zetten, die later de vader van mijn beste vriendinnen bleek te zijn. Of hoe je tijdens de dienstplicht van de sergeant de vloer moest dweilen en jij zijn laarzen vol met water had gegooid. Je kon daar smakelijk en vol humor over vertellen.

Jij was er ook een van geen minuut te verliezen. Moest je een taak doen dan ging dat snel, just in time. Zo deed hij zijn krantenwijk vroeger, maar ook ons wegbrengen naar de trein of naar de korfbal. Altijd net een beetje gehaast en ongeveer precies op tijd.

Maar als je vraagt, hou zou jij je vader beschrijven? Dan komt het meest het beeld bovendrijven van de verstrooide professor. Altijd verdiept in iets of dat nu de krant was of je werk. Als je dan iets vroeg dan was het altijd: ‘huh wat, zei je iets?’ En je haren net een beetje in de war. Die verstrooide professor had altijd veel goede ideeën en vertelde daar ook graag over. Tot wij er soms horendol van werden, want thuis hoorden we dat nog veel vaker natuurlijk.

Die vele ideeën waren onmogelijk om allemaal uit te werken, helaas. Maar zorgde er wel voor dat je na een tijd van ‘een beetje vallen en opstaan’ je draai had gevonden. Je maakte lange dagen op jouw kantoortje, mijn oude slaapkamer. Van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat octrooiteksten vertalen. Je had je daar zelf in bekwaamd door veel te lezen en je eigen vertaalprogramma te ontwikkelen.

Helaas werd dat vele werken ook een beetje je dood. Al weet je dat nooit zeker natuurlijk. Het heeft mij wel geleerd dat je leven toch sneller voorbij kan zijn dan je zou willen. En daardoor moet je juist ook nu de dingen doen die je wilt doen, ook al kan niet alles. Het is in ieder geval de moeite waard om dat na te streven. Pluk de dag en geniet van het moment!

Dag lieve papa, jij verstrooide, hardwerkende, humorvolle en energieke man. Vanavond drinken we een borrel en zal ik op je proosten. Dank je wel dat jij mijn vader was!